Z gwiazdą

W atmosferę świąt wprowadza nas dziecięcy pokoik, który dawniej w zasadzie rzadko funkcjonował jako samodzielne pomieszczenie. Stare, rzeźbione łóżko zaścielone tradycyjną białą, krochmaloną pościelą często miało dzielić ze sobą kilkoro rodzeństwa. W eksponowanym pokoiku na łóżku leży "niemowlę" zawiązane w tradycyjny becik. Pomiędzy łóżkiem, a stuletnią kołyską stoi rozżarzony żeleźniok. Nadaje pomieszczeniu ciepła, rozświetlając czerwonym światłem otwartych dolnych drzwiczki pieca. Na sosnowej podłodze pozostawiono zabawki; konik na biegunach, drewniany wózek dla lalek o niespotykanym dzisiaj kształcie, ze złotymi błotnikami, w którym śpi równie oryginalna lalka. Dwa zdziwione misie pluszowe siedzą oparte o siebie, jeden mniejszy usadowił się na ryczce. Nieco dalej rozrzucono drewniane klocki. Niewątpliwie nadszedł świąteczny czas o czym świadczy choinka ubrana w bombki, jabłuszka i papierowe łańcuchy, a także przypięte żabkami świeczki. Na marmurowym blacie nocnego stolika ustawiono czarną skrzynkę. Ta tajemnicza dla dzieci drewniana skrzynka zawiera starą szopeczkę. Skały zrobiono w niej z dębowej kory, na nich drobne figurki pasterzy pasą owce. Z lewej strony miasto schodzi z góry rzędami kamieniczek zamku i kościoła. Centralnie stoi szopka ze świętą rodziną. Nad nią unoszą się anioły. Tradycyjne w Polsce, powszechne także na Śląsku kolędowanie przedstawia malownicza grupa składająca się z anioła, diabła, króla Heroda i śmierci oraz chłopca z gwiazdą, przemieszczająca się po śniegu i mrozie, a widoczne przez frontowe okno izby regionalnej. Kolędnicy - w tradycji polskiej przebierańcy, którzy w okresie bożonarodzeniowym chodzili po wsiach od domu do domu z życzeniami pomyślności w Nowym Roku. Zwyczaj (zachowany jeszcze obecnie w niektórych regionach) obchodzony był od Wigilii (lub drugiego dnia świąt) do Trzech Króli, a zdarzało się, że dodatkowo w zapusty i ostatki. Grupa kolędnicza nosiła maszkary, którymi dla żartu straszono widzów. Najbardziej popularną był turoń, osadzony na kiju, z ruchomą, kłapiącą paszczą; ten rodzaj kolędowania nosił nazwę chodzenia z Turoniem. Zamiast Turonia wodzono niedźwiedzia, kozę, konia, koguta. Popularne również były pochody z gwiazdą, wykonaną z kolorowego papieru, podświetloną od środka, przymocowaną ruchomo do drzewca. Kolędnik ją trzymający nazywany był gwiazdorem lub gwiaździchem. (…) W zamian za życzenia, przyjmowane jako pomyślna wróżba urodzaju i powodzenia, gospodarze obdarowywali przebierańców świątecznymi smakołykami lub wykupywali się drobnymi datkami. Obchód kolędniczy był wyczekiwanym wydarzeniem, pominięcie domu uważane było za zły znak. (Wikipedia)

Użyte do aranżacji wystawy eksponaty pochodzą od mieszkańców naszego miasta, którym za ich udostępnienie należą się gorące podziękowania, co niniejszym czynimy:

Gabrieli Pielorz (nocny stolik, łóżko z wyposażeniem, pościel - początek XX w.)

Barbarze i Marianowi Synowiec (wózek dla lalek - lata 50-te XX w.),

Małgorzacie Skrzypczyk (dywanik pod łóżko, ryczka, pluszowy miś -lata 50-te),

Teresie Marekwi (becik dziecięcy (lata 50-te),

Elżbiecie Jochymek (lalka, konik na biegunach),

Wincentemu Jochymek (żeleźniok - lata 50-te),

Annie Kopeć (kołyska - początek XX w.)

Urszuli Figiel-Szczepce (szopka - lata 30-te XX w.),

Stanisławie Szczepanik (strój króla Heroda i część stroju diabła),

oraz Przedszkolu nr 1 w Imielinie (klocki, lalka).

Jednocześnie zachęcamy mieszkańców Imielina, posiadających ciekawe eksponaty mające wartość historyczną do współpracy.